Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΕΣΠΩΝ

Ο Ασκός του Αιόλου

Πάσχιζε το Ελληνικό κράτος 200 χρόνια τώρα να δώσει μια ιστορική και πολιτιστική ταυτότητα στο λαό της, σεβόμενο όχι πάντα, τις ιδιαιτερότητες των κατοίκων στα όρια κάθε περιοχής και περιφέρειας και πολλές φορές κι εκτός των ορίων, για να διατηρήσει μέσω της γλώσσας κι άλλων ιστορικών πολιτιστικών της καταβολών και χαρακτηριστικών την ενότητα μιας ιδιαίτερης πολιτισμικής ταυτότητας και παρουσίας των κατοίκων της.

Ιδιαίτερα για την περιφέρεια της Μακεδονίας  προσπάθησε μ΄όλα της τα όπλα, πολιτικά, διπλωματικά, ιστορικά, αρχαιολογικά, στρατιωτικά, λογοτεχνικά και της τέχνης γενικότερα να εξάρει και να διεκδικεί σε κάθε κρίσιμη ιστορική περίοδο την ενότητα αυτής της περιφέρειας με το Ελληνικό κράτος με όλα τα προβλήματα εξάρτησης που το ακολουθούν από το 1821.

Και ξαφνικά αλλάζει αυτή η πολιτική,  σε ό,τι είχε κάνει μέχρι σήμερα, για την περιφέρεια της Μακεδονίας, βάζοντας σε σκέψεις ότι κι άλλες περιφέρειες του Ελληνικού κράτους  μπορούν να υποστούν το ίδιο.

Θα ήταν ευχής έργο όλος κόσμος να αποτελεί ένα κράτος, και να αποτελούν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ανθρωπότητας, αλλά  αυτό προϋποθέτει ένα ΟΗΕ ακηδεμόνευτο, όχι ένα ΟΗΕ των ισχυρών κρατών, όπως είναι σήμερα.

Μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο πολλοί πίστεψαν ότι ο ΟΗΕ, μετά από τους δυο αιματηρούς παγκόσμιους πολέμους θα μπορούσε να λειτουργήσει, σεβόμενα  όλα τα κράτη και οι λαοί τις διακηρυγμένες αρχές τους, αλλά όλοι γνωρίζουν τι προέκυψε λίγους μήνες μετά την λήξη του πολέμου.

Η Αυτοδιάθεση των λαών παρέμεινε κενό γράμμα, ο ψυχρός πόλεμος οδήγησε τις μεγάλες νικήτριες δυνάμεις σε πραξικοπηματικές επεμβάσεις κατάργησης των δημοκρατικών διαδικασιών σε πλείστα κράτη και στη συνέχεια ο άκρατος οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ τους, οδήγησε τον ΟΗΕ να αποτελεί πλέον έναν διακοσμητικό οργανισμό και οι αποφάσεις του να μη γίνεται σεβαστές από κανένα.

Σ΄αυτό τον κόσμο της κυριαρχίας των οικονομικών συμφερόντων, ήρθε μια μειοψηφική οικονομική και πολιτική τάξη στη Ελλάδα (διαφορετικά θα έκανε δημοψήφισμα), η οποία εξυπηρετεί τα οικονομικά συμφέροντα μιας αγοράς και όχι μόνο, γιατί η κατάκτηση των αγορών σήμερα – όπως και την περίοδο του Μεσοπολέμου και την περίοδο 1896-1916, – συνοδεύεται πάντα από αιματηρούς περιφερειακούς και παγκόσμιους πολέμους.

Μέρος αυτής της μειοψηφικής τάξης όπως αυτοπροσδιορίζεται, ως της ανανεωμένης αριστεράς, αναρωτώμενοι πολλοί τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η πολιτική τάξη, με τα ιστορικά, κοινωνικά και ανθρωπιστικά αιτήματα της Αριστεράς, αλλά και μέρος της δεξιάς που ενδόμυχα ευχόταν την υπογραφή της συμφωνίας να βρίσκεται τώρα πολύ μακριά από τις άλλοτε ιστορικές διακηρυγμένες ιδεολογικές αρχές της.

Αυτή η μειοψηφική πολιτική και οικονομική τάξη εξασφάλισε μια πλειοψηφία για τη ψήφιση και την επικύρωση μιας συμφωνίας, μιας βουλής Κουρελού, η οποία φαίνεται καθαρά ότι δεν ανταποκρίνεται στη θέληση των ψηφοφόρων που την εξέλεξαν.

Διότι η συμφωνία δεν συνάδει με ό,τι μέχρι τώρα διδάχτηκαν -όχι μόνο οι κάτοικοι της Μακεδονίας-, αλλά και ό,τι μέχρι τώρα ζητούσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις από όλους τους κατοίκους της Ελλάδας να θυσιάσουν τη ζωή τους για την υπεράσπισή της.

Τώρα όλοι αυτοί νιώθουν προδομένοι κι απογοητευμένοι, γιατί οι γείτονες τους Σκοπιανοί ή όπως αλλιώς θέλουν να λέγονται, θα έρχονται πλέον σαν τους “νταήδες της γειτονιάς” στην περιφέρεια της Μακεδονίας, προκλητικότατοι και υποστηριζόμενοι από μεγάλες χώρες και γεμάτα πορτοφόλια και οι Μακεδόνες θα αισθάνονται κάθε μέρα και ποιο μειονεκτικά.

Με ενδεχόμενο στη συνέχεια να πάρουν σπίτια, χωράφια, παραλίες και πάνω απ όλα να πάρουν την ταυτότητά τους. Ότι  μέχρι τώρα τους έκανε περήφανους, υπομένοντας τη φτώχεια που τους οδήγησε αυτή η πολιτική και οικονομική τάξη, χάνοντας, χθες μόλις, ό,τι θεωρούσαν πιο ιερό και αδιαπραγμάτευτο.

Δυστυχώς, μακάρι να διαψευσθούμε, αλλά βλέπουμε βίαιες και απρόβλεπτες καταστάσεις να συμβαίνουν στην περιφέρεια της Μακεδονίας,  προπομποί για χειρότερα πράγματα στο μέλλον.

Οι όποιες καλές προθέσεις που ακούστηκαν απ΄όσους υποστήριξαν τη συμφωνία ότι θα φέρει ειρήνη και συμφιλίωση των λαών στην περιοχή θα αποδειχτούν και πάλι κενό γράμμα, γιατί οι οποίες συμφωνίες μεταξύ λαών για να έχουν ισχύ θα πρέπει πρώτα να έχουν πειστεί οι λαοί για την όποια συμφωνία, πράγμα που δεν έγινε ούτε στην Ελλάδα, ούτε στο κράτος των Σκοπίων.

Αυτή η Συμφωνία ήταν καθ΄ υπόδειξη των ανταγωνιστικών οικονομικών συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων στον μεταξύ τους πόλεμο, αγνοώντας παντελώς την ιστορική, κοινωνική, γλωσσική, στρατιωτική, πολιτιστική και πολιτισμική ταυτότητα και θέληση των λαών.

Δυστυχώς αυτή η μειοψηφική πολιτική και οικονομική τάξη της Ελλάδας άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, των προβλημάτων με το κράτος των Σκοπίων, αποτελούμενο από τρεις και πλέον εθνότητες αντιμαχόμενες μεταξύ τους.

ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ